Dziwny jest ten Mazurek. Z tą swoją majaczącą, zaznaczoną jedynie delikatnie inwokacją. Ulotną, nieobecną… Dziwny jest z tym swoim tematem powracającym raz za razem, a z każdym objawieniem inaczej. Leniwie rozlewający się po wychwyconych pejzażach, zasłyszanych echach melodii. Z pięknem swojej linii artykułowanej mistrzowskim rubato. Za każdym razem inaczej. Przez każdego, o tak właśnie, właściwie,…